عفونت‌های هرپس سیمپلکس (زخم‌های سرد) در انسان عمدتاً به دو صورت بروز می‌کنند: نوع اول اغلب ناحیه سر و گردن (بیشتر در اطراف لب‌ها) را تحت تأثیر قرار می‌دهد؛ و نوع دوم ناحیه تناسلی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
عفونت هرپس نوع ۱ در سراسر جهان شایع است. وقتی فردی برای اولین بار با ویروس هرپس مواجه می‌شود، معمولاً تب و تورم غدد لنفاوی در ناحیه آسیب‌دیده با عفونت همراه است. در افرادی که سیستم ایمنی سالمی دارند، این بیماری معمولاً ظرف چند هفته خود به خود برطرف می‌شود. با این حال، سیستم ایمنی بدن نمی‌تواند ویروس‌ها را به طور کامل از بین ببرد و ویروس‌ها در امتداد اعصاب منطقه‌ای به ریشه‌های عصبی می‌روند و در آنجا برای همیشه باقی می‌مانند. در شرایطی که مقاومت عمومی یا منطقه‌ای بدن تضعیف می‌شود، این ویروس‌های خفته دوباره شروع به تکثیر می‌کنند و در امتداد اعصاب به پوست می‌رسند و باعث عفونت‌های مکرر می‌شوند. عفونت‌های همراه با تب بالا، قرار گرفتن در معرض آفتاب یا باد و آسیب‌های موضعی می‌توانند با سرکوب موقت ایمنی موضعی، زمینه بروز تبخال را فراهم کنند.
این بیماری به صورت گروه‌هایی از تاول‌های پر از مایع، به قطر ۱ تا ۲ سانتی‌متر، بروز می‌کند. این تاول‌ها ظرف چند روز دلمه می‌بندند و ظرف ۳ تا ۷ روز، معمولاً بدون برجای گذاشتن جای زخم، بهبود می‌یابند. کمپرس مرطوب و داروهای ضد ویروسی، زمان بهبودی را در طول درمان کوتاه می‌کنند.
عفونت‌های تبخال تناسلی معمولاً از طریق رابطه جنسی منتقل می‌شوند و امروزه شایع‌ترین بیماری مقاربتی در ایالات متحده هستند. اولین عفونت به ویژه در زنان شدید است. این عفونت می‌تواند باعث بزرگ شدن غدد لنفاوی منطقه‌ای، تب و درد شدید هنگام ادرار شود. تاول‌های پراکنده یا خوشه‌ای، زخم‌ها و قرمزی روی اندام تناسلی ایجاد می‌شود. پس از عفونت اولیه، بیماری در ریشه‌های عصبی به صورت نهفته باقی می‌ماند. این بیماری می‌تواند با تروما، قاعدگی یا استرس عود کند.
تبخال تناسلی مکرر بر زندگی جنسی و اجتماعی فرد تأثیر منفی می‌گذارد. درمان‌های سرکوب‌کننده طولانی‌مدت با داروهای ضدویروسی برای عفونت‌های مکرر استفاده می‌شود. استفاده از کاندوم در طول عفونت فعال نیز خطر انتقال به شریک زندگی را کاهش می‌دهد. برای مادرانی که در هنگام زایمان عفونت فعال دارند، سزارین می‌تواند از عبور نوزاد از کانال زایمان جلوگیری کند.
درمان
اقدامات عمومی
• برای شرایط دردناک می توان از مسکن ها استفاده کرد.
• پانسمان های خشک کننده برای زخم ها مفید خواهد بود.
• اگر زخم بیش از حد ترشح دارد، باید از کرم‌های آنتی‌بیوتیک استفاده شود.
• در شرایط دردناک می توان از کرم های بی حس کننده استفاده کرد.
• داروهای ضد ویروسی
قرص یا کرم آسیکلوویر، قرص والاسیکلوویر، فامسیکلوویر، ویدارابین، فوسکارنت (در بیماران مبتلا به ایدز)، سیدوفوویر، کرم پنسیکلوویر ۱٪
منبع آرشیوی
مقاله اصلی را از سایت قدیمی باز کنید.
← همه مقالات